จดหมายจากลูกสาว: "ขอโทษนะแม่ ที่หนูทิ้งแม่ให้อยู่ในความมืด..." เรื่องจริงที่ทำให้คนอ่านน้ำตาซึม

คุณเคยเชื่อคำโกหกของพ่อแม่ไหม? คำว่า "แม่สบายดี" หรือ "ไม่ต้องเป็นห่วง แม่ยังแข็งแรง"... ฉันเชื่อคำพูดพวกนั้นมาตลอด จนกระทั่งสัปดาห์ที่แล้ว ความจริงกระแทกหน้าฉันอย่างจัง

ฉันชื่อมาลี ทำงานการตลาดอยู่แถวสีลม ด้วยความที่เป็นหัวหน้าทีม งานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ ฉันส่งเงินให้แม่ที่เชียงใหม่ทุกเดือน เดือนละ 15,000 บาท คิดว่านั่นคือการกตัญญูที่ดีที่สุดแล้ว แต่นั่นคือความเข้าใจผิดที่เกือบจะสายเกินไป

วินาทีที่หัวใจสลาย

ฉันกลับบ้านโดยไม่บอกล่วงหน้า กะว่าจะเซอร์ไพรส์แม่ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ฉันเข่าอ่อน... แม่กำลังนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้าน พยายามจะเย็บกระดุมเสื้อ

มือของแม่สั่นเทา แม่หยิบเข็มขึ้นมา หรี่ตา แล้วพยายามแยงด้ายเข้ารูเข็ม ครั้งแล้วครั้งเล่า... นิ้วชี้ของแม่มีเลือดซึมออกมา เพราะเข็มตำพลาดไปโดนเนื้อซ้ำๆ แต่แม่มองไม่เห็นเลือดพวกนั้นด้วยซ้ำ!

แม่สะดุ้งสุดตัว หันมามองฉันด้วยแววตาที่... ว่างเปล่า เหมือนแม่มองผ่านตัวฉันไป แม่ยิ้มแห้งๆ แล้วพูดว่า "อ้าว มาลีเหรอลูก? แม่นึกว่าข้างบ้านมาหา... แม่มองไม่เห็นหน้าลูกเลย มันมัวไปหมด"

วินาทีนั้น ฉันกอดแม่ร้องไห้โฮ เหมือนเด็กหลงทาง ความจริงเปิดเผยว่า แม่เป็น 'ต้อกระจก' มาเกือบ 2 ปีแล้ว! แม่มองเห็นโลกเป็นหมอกควันขาวๆ มาตลอด แต่ไม่กล้าบอกฉัน

จุดเปลี่ยนที่คาดไม่ถึง

วันหนึ่ง เพื่อนเก่าที่เป็นเภสัชกรแนะนำให้ฉันรู้จักกับ "นวัตกรรมใหม่จากสารสกัด Zeaxanthin เข้มข้น" เขาบอกว่าที่คนแก่ตาฟาง ไม่ใช่แค่เพราะอายุ แต่เพราะ "จอประสาทตามันหิวสารอาหาร"

ตอนแรกฉันไม่เชื่อเลย แต่เพื่อนฉันยื่นขวดเล็กๆ ชื่อ VISTORIN มาให้ ฉันให้แม่ลองทาน วันละ 2 เม็ด... ผลลัพธ์ทำให้ฉันต้องขอบคุณพระเจ้า

วันที่ 5: แม่บอกว่า "แปลกจัง วันนี้ออกไปรดน้ำต้นไม้แล้วไม่แสบตา"

ครบ 1 เดือน: แม่เดินไปตลาดเองได้ กลับมาเย็บผ้าได้ และที่สำคัญ... แม่มองเห็นรอยยิ้มของฉันชัดเจนอีกครั้ง

เพื่อนๆ คะ อย่ารอให้ถึงวันที่พ่อแม่มองไม่เห็นหน้าเรา สังเกตท่านวันนี้ ดูแลท่านตอนที่ยังทัน